To, że powiedziałam: „nie miałam tego na myśli”, nie oznacza, że tego nie zrobiłam

Szafarstwo myśli

Zatoczyłam się, a zmęczona, surowa kościelna podłoga niemal uderzyła mnie w twarz. Odzyskałam równowagę, mniej dbając o własną godność, a bardziej o niemowlę w moich ramionach, które urodziłam zaledwie dziesięć dni wcześniej. Odwiedzaliśmy mój rodzinny zbór; mój mąż głosił kazanie podczas porannego nabożeństwa, a ja, mimo ogromnych zastrzeżeń, zgodziłam się mu towarzyszyć.

Słowa zabolały. Bardzo!

Siedziałam w ławce, przytulając dziecko do piersi, podczas gdy łzy płynęły mi po policzkach. Wtedy przypomniałam sobie czas, gdy jako nastolatka w tym samym zborze uczestniczyłam w całodniowym nabożeństwie modlitwy i postu. Jeden z naszych przyjaciół, który dawno nie był w kościele, pojawił się i otrzymał podobne, lekceważące powitanie od kilku członków zboru na temat swojej wagi. Ci sami członkowie siedzieli później na spotkaniu modlitewnym w porze obiadu i ubolewali, że młodzi ludzie nie wydają się zainteresowani kościołem ani Bogiem.

Kilkoro z nas – wówczas młodych ludzi – wskazało na to, jak ten młody człowiek został potraktowany zaledwie kilka godzin wcześniej. Odpowiedzi brzmiały: „Wszyscy jesteście zbyt wrażliwi”, „Czy powiedzieliśmy coś, co nie było prawdą?” oraz „Nie mieliśmy nic złego na myśli”.

Nie było przeprosin, nie było wyrzutów sumienia, nie było uznania tego, jak ich słowa i działania wpłynęły na innych.

To, że mówisz, iż nie miałeś tego na myśli, nie oznacza, że tego nie zrobiłeś!

W naszych kręgach Adwentystów Dnia Siódmego mamy zły nawyk traktowania naszych słów i czynów jak „przypadkowych” zjawisk pogodowych – tak jakby ostry komentarz skierowany do młodej osoby lub wykluczająca decyzja po prostu „nawiały” z zewnątrz. Kiedy uderzają skutki, natychmiast wycofujemy się do naszego ulubionego bunkra: „Ale przecież powiedziałem, że nie miałem tego na myśli!”.

Zachowujemy się tak, jakby odpowiedź „nie miałem tego na myśli” była duchową gumką do mazania. Jednak pod powierzchnią naszych kościelnych dramatów kryje się głębsza, bardziej niewygodna prawda. To, co „zrobione”, nie bierze się z próżni. Na długo przed tym, zanim wypowiedziano bezmyślne słowo lub podjęto nieostrożne działanie, pojawiła się myśl, która dała mu życie.

To, że powiedziałeś, iż nie miałeś tego na myśli, nie oznacza, że tego nie zrobiłeś – a z pewnością nie oznacza, że najpierw o tym nie pomyślałeś.

Przykład Ezawa

Przykład Ezawa stanowi trafne zilustrowanie schematu: pomyśleć, powiedzieć, zadziałać, a potem twierdzić: „nie miałem tego na myśli”.

Często patrzymy na Ezawa jako na ofiarę złego dnia i głodnego żołądka. Przyszedł z pola, zobaczył soczewicę i przehandlował swoje pierworodztwo: „Wtedy rzekł Jakub: Przysięgnij mi najpierw. I przysiągł mu, i sprzedał pierworodztwo swoje Jakubowi. Wtedy Jakub dał Ezawowi chleb i gotowaną soczewicę. A on jadł i pił, potem wstał i odszedł. Tak Ezaw wzgardził pierworodztwem” (Rdz 25,33.34). Później, gdy zdał sobie sprawę z monumentalnego błędu, jaki popełnił, chciał odzyskać błogosławieństwo. Traktujemy jego błąd jako chwilowe zaćmienie umysłu, „bezmyślny” ruch.

Biblia wskazuje jednak na głębszy problem: wewnętrzne szafarstwo jego umysłu. List do Hebrajczyków 12,16 nazywa go „bezbożnikiem”. To słowo nie oznacza, że przeklinał; oznacza, że był „nieświęty”. Na długo przed dokonaniem transakcji myślał o swoim duchowym dziedzictwie jako o czymś mniej wartościowym niż jego fizyczny komfort.

Ellen G. White pisze: „Ezaw nie miał upodobania w pobożności, nie miał skłonności do życia religijnego. Wymagania, jakie wiązały się z duchowym pierworodztwem, były dla niego niepożądanym, a nawet nienawistnym ograniczeniem. Prawo Boże, które było warunkiem przymierza Bożego z Abrahamem, Ezaw uważał za jarzmo niewoli”.[1]

Tak zwane bezmyślne działanie było w rzeczywistości wynikiem umysłu, który dryfował na długo przed fiaskiem z gulaszem z soczewicy. „Lekkomyślnie przehandlował chwalebne dziedzictwo, które sam Bóg obiecał jego ojcom. Całe jego zainteresowanie skupiało się na teraźniejszości. Był gotów poświęcić to, co niebiańskie, dla tego, co ziemskie”.[2]

Kiedy obrażamy kogoś w kościele i twierdzimy, że „nie pomyśleliśmy”, przyznajemy się do porażki w szafarstwie nad naszymi myślami. Nie pomyśleliśmy, ponieważ nie wytrenowaliśmy naszych umysłów, by cenić brata bardziej niż naszą „soczewicę” – naszą opinię, naszą wygodę czy nasze ego.

Szafarstwo w ukrytej komnacie

Jako Adwentyści jesteśmy świetni w szafarstwie tego, co widoczne: koperty z dziesięciną, diety wegetariańskiej, godzin Sabatu. Często jednak jesteśmy lekkomyślnymi szafarzami „ukrytej komnaty” umysłu.

Negatywne skutki w naszych zborach nie są powodowane jedynie przez bezmyślne działania; są one powodowane przez nieopanowane myśli.

Jezus podniósł poprzeczkę osobistej odpowiedzialności w Kazaniu na Górze. Nauczał, że czyn jest tylko ostatecznym owocem myśli. Gniew w sercu jest korzeniem morderstwa; pożądliwe spojrzenie jest korzeniem cudzołóstwa (Mt 5,21-28). Kiedy wyrzucamy z siebie bezmyślny komentarz, który miażdży nowego wierzącego lub młodą osobę wracającą do kościoła, mówimy, że nie mieliśmy tego na myśli. Ale skąd wziął się ten komentarz?

Czy była to myśl o wyższości? Czy był to osąd, który pielęgnowaliśmy w skrytości? Czy był to brak empatii, któremu pozwoliliśmy zadomowić się w naszych sercach?

Problemy w naszych zborach nie wynikają tylko z bezmyślnych czynów; wynikają z niezarządzanych myśli. Księga Przypowieści Salomona 23,7 mówi nam: „Bo jak myśli w swym sercu, taki jest”. Jeśli twoje działania konsekwentnie obrażają ludzi, problemem nie jest twoja intencja – problemem jest twój zasób myśli.

Humorystyczne (i bolesne) „ups”

Wszyscy widzieliśmy obronę typu „ups” używaną do tuszowania prawdziwie kreatywnego zaniedbania umysłowego.

„Przypadkowe” zlekceważenie: Zapomniałeś zaprosić zmagającą się z trudnościami rodzinę na spotkanie towarzyskie. Powiedziałeś, że to bezmyślny błąd, ale czy nie była to myśl, że oni „po prostu nie pasują”? Albo szczera krytyka: Powiedziałaś koordynatorce wspólnego posiłku, że jej danie było niesmaczne. Powiedziałaś, że nie chciałaś zranić jej uczuć, ale czy nie była to myśl, że tylko twoje standardy się liczą?

Śmiejemy się, by nie płakać, ale rzeczywistość jest taka, że te bezmyślne momenty szkodzą nam tak samo, jak szkodzą Kościołowi. Za każdym razem, gdy usprawiedliwiamy czyn, wskazując na nasze deklarowane intencje, wypalamy własne sumienie. Stajemy się szafarzami wymówek, a nie szafarzami łaski.

Wzięcie odpowiedzialności za korzeń

Jak wyjść poza tarczę „nie miałem tego na myśli”? Musimy przenieść uwagę z języka na umysł.

Analizuj „bezmyślne” momenty. Następnym razem, gdy kogoś obrazisz i będziesz chciał powiedzieć, że nie miałeś tego na myśli, zapytaj siebie: „Jaka myśl pozwoliła mi być tak nieuważnym wobec tej osoby?”. Poświęć czas na refleksję nad swoimi intencjami oraz wpływem, jaki wywarłeś, i zaproś Boga: „Panie, postaw straż przy ustach moich, strzeż drzwi warg moich!” (Ps 141,3).

Praktykuj szafarstwo myśli. Drugi List do Koryntian 10,5 zachęca nas do „podbijania wszelkiej myśli w posłuszeństwo Chrystusowi”. Jeśli myśl jest w niewoli, „bezmyślne” działanie nie wymknie się na zewnątrz. Wymaga to codziennego, nieustannego poddawania naszych myśli Stwórcy, który „zbadał mnie i zna… Zanim słowo znajdzie się na języku moim, Ty, Panie, znasz je już całe” (Ps 139,1-4).

Uznaj szkodę we własnej duszy. Kiedy powodujemy konflikty, nie tylko ranimy innych; ujawniamy niepodobne do Chrystusa zakamarki naszych własnych serc. Następnym razem, gdy dojdzie do takiej sytuacji, nie mów tylko, że nie miałeś tego na myśli. Idź do tej osoby, przyznaj się do tego, co zrobiłeś, a potem idź do Boga i poproś Go, by naprawił myśli, które cię do tego doprowadziły. W końcu wieczne pierworodztwo to straszna rzecz, którą można stracić za miskę „podanej w dobrej wierze” zupy.

Chrześcijańskie szafarstwo zaczyna się w umyśle, a nie w naszych kieszeniach, i w naszych zborach należy kłaść na to większy nacisk. Przemienione życie zaczyna się od przemienionych myśli. „Wiele myśli składa się na niepisaną historię jednego dnia, a myśli te mają wiele wspólnego z kształtowaniem charakteru. Nasze myśli muszą być ściśle strzeżone, gdyż jedna nieczysta myśl pozostawia głęboki ślad w duszy”.[3]

1. Ellen G. White, Patriarchowie i Prorocy, s. 128 (wyd. polskie).
2. Tamże.
3. Ellen G. White, Umysł, charakter i osobowość, t. 2, s. 433 (wyd. polskie).

Cytaty biblijne pochodzą z Biblii Warszawskiej.

Catherine Anthony Boldeau

Źródło: Adventist Review