Macierzyństwo często bywa inne, niż to sobie wyobrażamy lub czego oczekujemy, a jednak te matki nie zamieniłyby swoich doświadczeń na nic innego.
Największe wyzwanie
Macierzyństwo to największe zadanie, jakiego podjęłam się jako kobieta. Od dziecka pragnęłam być matką. Dorastając jako jedynaczka, czułam taką samotność, że postanowiłam sobie, iż jeśli to tylko możliwe, żadne z moich dzieci nie będzie wychowywać się bez rodzeństwa. To naturalne, że chciałam mieć dużą rodzinę. Gdy urodziłam pierwsze dziecko, zdałam sobie sprawę, że mimo ukończenia trzydziestu lat nie byłam tak gotowa na macierzyństwo, jak mi się wydawało. Potem na świat przyszło nasze drugie dziecko, a niedługo potem – co było niemałym zaskoczeniem – trzecie.
Jedne z największych wyzwań wynikały z faktu, że mieszkałam daleko od bliskiej rodziny i przyjaciół. Choć męża poznałam w Ameryce, przeprowadziliśmy się za granicę, by tam założyć rodzinę, więc nie miałam bliskiej sieci wsparcia. Nawiązywanie relacji w stanie ciągłego niewyspania i z dziećmi u boku było samotną i trudną drogą. Niemniej jednak dojrzewałam wraz z moimi dziećmi w miłości i wierze.
Największą pociechą było stawianie Boga w centrum naszego życia. Fakt, że jestem adwentystką dnia siódmego, a Biblia jest naszym najwyższym przewodnikiem, zaś pisma Ellen White pomagają nam trzymać się właściwej drogi i upewniają nas w obranym kierunku, dodawał mi sił na każdym kroku. Ponadto Bóg obdarzył nas błogosławieństwem w postaci niezwykłych przyjaciół – zarówno współwyznawców, jak i osób spoza naszego Kościoła. Każde z nich na swój sposób uczyło mnie, jak jeszcze piękniej i mądrzej kochać moje dzieci.
Louise Woo jest mamą zajmującą się domem, mieszka w Australii z mężem i trójką dzieci.
Nie zamieniłabym tego na nic innego
„Co ja z tobą pocznę, maluszku?” – szepnęłam, trzymając w ramionach mój cenny skarbek po raz pierwszy. Jak dwoje niedoskonałych ludzi miało zatroszczyć się o to doskonałe, niewinne dziecko? Z mieszanymi uczuciami poczułam w tamtej chwili, że sam Pan będzie musiał być naszym przewodnikiem.
To było ponad 35 lat temu, a po tym pierwszym porodzie na świat przyszedła jeszcze trójka dzieci. Gdy spoglądam w przeszłość, widzę niemający końca ciąg wizyt u lekarza, przygotowywania posiłków, szukania zagubionych skarpetek, butów, zabawek i zadań domowych, obok wielu innych spraw. Ciągłe starania, by zaspokoić liczne i różnorodne potrzeby czterech różnych osobowości, były ogromnym wyzwaniem. Ale udało się – dzięki łasce Bożej oraz nieocenionemu wsparciu i mądrości cierpliwego męża.
Oprócz dbania o ich dobrostan fizyczny i społeczny, byliśmy odpowiedzialni za rozwój duchowy naszych dzieci. Razem z mężem konsekwentnie ukazywaliśmy im kochającego Boga poprzez codzienne nabożeństwa domowe, wspólne powitanie i żegnanie Sabatu, czytanie historii biblijnych oraz wspólne studiowanie lekcji Szkoły Sobotniej.
Patrząc wstecz, często zastanawiam się, co moglibyśmy zrobić inaczej w kwestii ich duchowości. Każdego zachęcam do tego, by z całą świadomością pokazywać dzieciom radość z miłowania Pana i służenia Mu. Podkreślajcie Bożą łaskę i miłosierdzie. Znajdujcie więcej czasu na rozmowy z nimi i odpowiadanie na pytania dotyczące spraw duchowych. Bądźcie elastyczni, twórzcie przestrzenie sprawiające, że udział w sprawach duchowych nie będzie przykrym obowiązkiem, lecz wspaniałym doświadczeniem. Jeśli wasze nastolatki chcą w czasie domowej modlitwy leżeć na podłodze, to może nie koniec świata – cieszcie się, że chcą tam być i słuchać.
Ciekawie było obserwować spory między rodzeństwem, a potem patrzeć, jak solidarnie stają w swojej obronie przed osiedlowym łobuzem. W ich młodszych latach moja rola mediatora, strażnika pokoju i osoby dyscyplinującej musiała być równoważona sprawiedliwością. A ze względu na ich indywidualność, środki zastosowane wobec jednego dziecka prawie nigdy nie mogły być użyte wobec drugiego. Niektórzy mówią, że rodzicielstwo staje się łatwiejsze, gdy dzieci dorastają. Nie zgadzam się z tym. Różnorodne wyzwania, jakie stawiali przede mną moi dorastający i młodzi dorośli synowie i córki, zginały moje kolana do modlitwy częściej, niż mogłabym przypuszczać. Rozmowa z Bogiem była jedyną drogą, by mądrze ich prowadzić i nie stracić zmysłów.
Obok wyzwań było też mnóstwo radosnych chwil: wspólne zajęcia, śmiech, twórcza zabawa, obserwowanie ich psot i po prostu czerpanie radości z przebywania ze sobą. Wspomnienia zbudowane podczas wypraw z dalszą rodziną czy wspólnych obozów kościelnych są bezcenne. Dziś, choć są już dorośli i sami mają dzieci, często spędzamy razem godziny Sabatu. Jestem z nich dumna – z ich osiągnięć i z tego, jakimi są rodzicami.
Zawsze zachwyca mnie, gdy decydują się przyjechać do domu, by świętować urodziny czy święta. Nierzadko w domu znów słychać znajome okrzyki: „Kto ci pozwolił zająć tę sypialnię?” albo „To był mój pokój!”. „Dlaczego oni tu są? Nie mają własnych domów?” – pyta przekornie mój mąż. Na co odpowiadam: „Są tu, bo tu mieszka ich mama”. Prawdę mówiąc, nie chciałabym, żeby było inaczej.
Marvene Thorpe-Baptiste jest koordynatorem ds. ewaluacji w „Adventist Review”.
Powrót radości
To był kolejny z takich dni. Byłam wyczerpana, wypalona, tonęłam w prozaicznych obowiązkach i codziennym stresie i, powiedzmy sobie szczerze, wcale nie cieszyłam się życiem. Bardzo kochałam moje dzieci, ale wykonywałam obowiązki matki i gospodyni domowej czysto mechanicznie, bez serca. Zrezygnowana potrząsnęłam głową. Nie zawsze tak było. Jak do tego doszło?
Odkąd pamiętam, chciałam być żoną i matką. Marzyłam o tym jako dziewczynka, a w szkole średniej co wieczór modliłam się za mojego przyszłego męża (kimkolwiek by nie był). Na studiach mówiłam nawet ludziom, że choć uczę się do zawodu, moim prawdziwym celem w życiu jest bycie żoną i matką. Przez cały ten czas wyobrażałam sobie słodkie, przytulne niemowlęta, piękny dom i dni pełne książek, śmiechu, wesołych prac ręcznych i wspólnego pieczenia ciasteczek. Miałam być idealną, szczęśliwą mamą.
Przeskoczmy o kilka lat do przodu. Miałam cudownego męża i zostaliśmy pobłogosławieni czwórką pięknych dzieci. Jednak przy nieskończonych stertach prania, stosach naczyń, kłótniach rodzeństwa, presji służby, trudnościach finansowych, wielokrotnym wstawaniu w nocy do niemowlęcia i jednoczesnym zmaganiu się z kilkulatkiem podczas nauczania domowego dwóch starszych dzieci – moja rzeczywistość wyglądała na znacznie bardziej chaotyczną, trudną i wyczerpującą, niż to sobie wyobrażałam. Z niepoprawnej optymistki stałam się zestresowana, zrzędliwa i przytłoczona.
Ale tamtego dnia, kiedy spojrzałam w górę i znów zobaczyłam tę przytłaczającą górę zadań, coś we mnie pękło. Nie mogłam zmienić moich okoliczności, ale mogłam, z pomocą łaski Bożej, zmienić moje nastawienie. Właśnie wtedy poprosiłam Boga o pomoc i postanowiłam wybierać wdzięczność i radość w każdej sytuacji, niezależnie od tego, czy miałam na to ochotę, czy nie.
Ta prosta zmiana nastawienia przywróciła mi radość z macierzyństwa. Czy nadal miewam trudne dni? Zdecydowanie tak! Ale teraz, zamiast ulegać zniechęceniu, mogę wybrać radość. Trudy będą obecne zawsze, ale gdy szukamy powodów do wdzięczności, widzimy, że są one wszędzie wokół nas! Kiedy ćwiczymy nasz umysł, by wybierać radość zamiast irytacji, a wdzięczność zamiast narzekania – staje się to prawdziwym darem. Ellen White ujęła to doskonale: „W domu nie może zabraknąć słonecznego blasku… Dom powinien być dla dzieci najbardziej atrakcyjnym miejscem na świecie, a obecność matki jego największą atrakcją”. Jako matki jesteśmy swoistym termostatem naszego domu. Dzieci przejmują naszą postawę. Chcę, aby mój dom był pełen radości, wdzięczności i ciepła. A to zaczyna się ode mnie!
Wychowywanie tych małych ludzi to naprawdę najważniejsza praca na ziemi. Nie tylko wychowujemy ich na życzliwych, mądrych i troskliwych dorosłych, którzy kochają Pana, ale też wychowujemy ich dla wieczności. Wielkie wyzwanie? O tak. Ale nie niemożliwe! „Gdyby matki częściej przychodziły do Chrystusa” – pisze Ellen White – „gdyby w pełni Mu zaufały, ich ciężary stałyby się lżejsze i znalazłyby odpocznienie. Jezus zna ciężar każdej matki. On jest jej najlepszym przyjacielem w każdej potrzebie. Jego wieczne ramiona ją podtrzymują”. Nie jesteśmy same! Gdy czujesz się przytłoczona i dochodzisz do kresu swoich matczynych sił, oprzyj się na Jezusie. Jego radość jest naszą siłą (Neh 8,10). On pomoże ci wybrać radość i wdzięczność w każdych okolicznościach. A ta prosta zmiana nastawienia może odmienić cały twój świat. Z pewnością odmieniła mój.
Ariel Hinkle jest mamą zajmującą się domem, mieszka w Arkansas z mężem i czwórką dzieci.
Wpatrując się
Słowa takie jak cierpliwa, łagodna, spokojna i mądra często nie opisują mojego „macierzyństwa”. Potrafię przesadnie zareagować na niewielki bałagan, nakrzyczeć na dzieci, żeby przestały krzyczeć, i prosić syna o cierpliwość wobec młodszej siostry, choć chwilę wcześniej sama nie wykazałam się cierpliwością wobec niego. Na szczęście Boże dzieło we mnie nie jest jeszcze zakończone, a Bóg uczy mnie ważnej lekcji o Jego pracy w sercach moich dzieci.
Chrześcijańskie macierzyństwo wnosi zupełnie nowy poziom odpowiedzialności. Nie tylko przygotowujemy nasze dzieci do bycia kulturalnymi dorosłymi i wartościowymi członkami społeczeństwa, ale przygotowujemy je do życia wiecznego z Bogiem. Musimy nauczyć je czegoś więcej niż arytmetyki i czytania, czegoś więcej niż higieny czy radzenia sobie w tym świecie. Naszym zadaniem jest nauczyć je o naszym wszechmocnym, pełnym miłości Bogu-Stwórcy oraz rozbudzić w nich pragnienie kochania Go i pełnienia Jego woli. To ogromna odpowiedzialność! Na szczęście wraz z nią idzie obietnica: „Pouczę cię i wskażę ci drogę, którą masz iść” (Ps 32,8).
Niestety łatwo zapomnieć o Jego obietnicy i szukać rozwiązań naszych problemów gdzie indziej. Przy tak ogromnej liczbie książek o rodzicielstwie i łatwym dostępie do mnóstwa blogów parentingowych, możemy zagubić się w morzu porad od innych „ekspertów”. Wypróbowałam już nowe sposoby tłumaczenia i przekonywania dzieci, różne konsekwencje mające powstrzymać niepożądane zachowania, rozmaite zachęty do promowania dobrego zachowania. Zadawałam sobie pytania: Jak nauczyć je radości z wykonywania poleceń? Dlaczego nie potrafią żyć w zgodzie? Jak nauczyć je życzliwości wobec innych? Jak uchronić je przed kłamstwem? Jak powstrzymać je przed podjadaniem słodyczy?
Aż pewnego dnia, gdy śpiewaliśmy dziecięcą piosenkę o owocach Ducha Świętego, doznałam olśnienia. Wszystkie zachowania, z którymi się zmagaliśmy, odpowiadały owocom Ducha. Dotarło do mnie, że bez względu na to, ile różnych metod dyscyplinowania czy pozytywnego wzmacniania wymyślę, jedynym, który naprawdę może przemienić ich charakter i obdarzyć ich miłością, radością, pokojem, cierpliwością, uprzejmością, dobrocią, wiernością, łagodnością i wstrzemięźliwością, jest Duch Święty. Moim jedynym zadaniem było przyprowadzanie dzieci do Boga. „Przez wpatrywanie się zmieniamy się”. Wielokrotnie analizowałam tekst z 2 Listu do Koryntian 3,18, ale nie potrafiłam dostrzec jego zastosowania we własnym domu. Ileż to razy kładłam dzieci spać po trudnym dniu, pomijając biblijną historię i przechodząc od razu do modlitwy, bo byłam tak wyczerpana – nie zdając sobie sprawy, że to właśnie czas spędzony nad Słowem Bożym ostatecznie przyniesie w nich przemianę. „Albowiem to Bóg sprawia w was i chęć, i wykonanie według upodobania swojego” (Flp 2,13). Tylko Bóg może dokonać prawdziwej, trwałej zmiany w naszych dzieciach, a ja mogę jedynie prowadzić je do Niego.
Mogę podzielić się pewnymi praktycznymi radami dotyczącymi tego, co sprawdziło się u moich dzieci na poszczególnych etapach, ale daleko mi do eksperta i często jestem raczej przykładem tego, czego nie robić. Mogę jednak przypomnieć ci, że to Bóg działa w sercach naszych dzieci i obiecał matkom, że „odnawiają swoje siły, wzbijają się na skrzydłach jak orły, biegną, a nie ustają, idą, a nie mdleją” (Iz 40,31). Codziennie uchwycam się tej obietnicy.
Isaí Almeida McGrath jest nauczycielką, mieszka w Michigan.
Cytaty biblijne pochodzą z Biblii Warszawskiej.
Źródło: Adventist Review

